అర్దరాత్రి ఆడపడుచులు 3


Click to Download this video!

telugu sex stories boothu kathalu సృజనకు అర్ధమయిందల్లా, అది ఆడపిల్లలకు తప్పనిసరి అనీ ఆ సమయంలో అమ్మసాయం ఎంతో ఉండాలనీ.
అంతే!
ఎందుకు ఇంత బ్లడ్ కారిపోతోంది! ఈ బ్లీడింగ్ ఇంక ఆగదా? వంట్లోని రక్తం అంతా బయటకు వెళ్ళిపోతుందా? రక్తమంతా కారిపోయాక వళ్ళంతా తెల్లకాగితంలా అయిపోయి తను చచ్చిపోతుందా?
చచ్చిపోతానని అనుకుంటే భయం వెయ్యలేదు సృజనకి. పైగా చాలా రిలీఫ్ గా కూడా అనిపించింది.
కానీ చనిపోయే ముందు ఒక్కసారి, ఒక్కసారన్నా

అమ్మనీ, నాన్ననీ, సంజయ్ నీ, స్పందననీ చూడగలుగుతుందా తను?
తల్లిదండ్రులూ, తమ్ముడూ చెల్లెలు గుర్తురాగానే సృజన పెదిమలు వణకడం మొదలెట్టాయి.
ఇప్పుడు గనుక అమ్మ తనపక్కనే ఉంటే ఏం చేస్తుంది.
తక్షణం తనని డాక్టర్ దగ్గరకు తీసుకెళుతుంది. మందు వేయిస్తుంది. తనకు ఇది తగ్గేదాక ఆఫీసుకు లీవుపెట్టి, తన ప్రక్కనే తన ప్రక్కమీదే కూర్చుని, చందమామలాచల్లని చిరునవ్వుతో తన

మొహంలో కే చూస్తూ కూర్చుంటుంది. మృదువైన రగ్గుని కప్పి మెత్తటి చేతులతో తన మెడ దగ్గరగా పాదాల దగ్గరగా మాటిమాటికీ సరిచేస్తుంది. చాకుతో యాపిల్ పండు ముక్కలు ముక్కలుగా కోసి తనకు తినిపిస్తుంది. బత్తాయి పళ్ళనిస్తుంది. అరగంట అరగంటకీ గ్లూకోజు నీళ్ళు తాగిస్తుంది. బ్రెడ్డు కాల్చి, నెయ్యిరాసి ముక్కలుగాతుంచి తినిపిస్తుంది. నోరు చేదుగా అయిపోతే ఆలూపకారా (ఆల్-బుఖారా) పళ్ళు తెప్పించిఇస్తుంది.
బోర్ కొట్టి చందమామలూ, కామిక్సూ చదువుకుంటానంటే కళ్ళు మంటలు పుడుతాయనిచెప్పి వాటిని తనే చదివివినిపిస్తుంది.
అందుకనే తనెప్పుడూ అనుకుంటుంది. తనకు జ్వరం వస్తే అది తగ్గేది డాక్టర్లు మందులవల్ల కాదు, అమ్మ చేసే సపర్యలవల్ల అని. అది నిజంగానే నిజం!
“ఏయ్ పిల్లా వళ్ళంతా రగతంలో తడిచిపోతా ఉంది. ఇది తీసుకో!” అని ఒక పాతబట్టను ఆమె మీదికి విసిరేశాడు రాఘవులు.
ఉలిక్కిపడి చూసింది సృజన. మాసితోలులా ఉన్న ఆ గుడ్డను ముట్టుకోవడానికే ఆమెకి అసహ్యం వేసింది.
అసహ్యంతో చిట్లించిన ఆమె మొహంచూసిరాఘవులు నవ్వాడు. ఎవరో తలుపుని దబదబ బాదుతున్న చప్పుడు!
ఒక్కసారి అనుమానంగా అటువైపు చూసి అడుగులో అడుగేస్తూ తలుపుని సమీపించాడు రాఘవులు.
వ్వవ్వవ్వ
రమణమూర్తి ఇంట్లో ఆ రాత్రి ఎవరూ నిద్రపోలేదు.

సృజన గురించిన మాటల్లోనే గంటలు గడిచిపోతున్నాయి గడప దగ్గర కూర్చుని మోకాలు మీద గెడ్డం ఆనించి వింటోంది జానకి. చూస్తూ ఉండగానే రాత్రి తలుపు విరిగి తూరుపు ఎరుపుకి మారడంకనబడింది. పాలవాళ్ళ కేకలు మొదలయ్యాయి.
“పాల నాగయ్య రాగానే ఇవ్వాళ మూడు లీటర్ల పాలు ఎక్స్ ట్రాగా పొయ్యమనిఅడగాలి” అని మనసులోనే నోట్ చేసుకుంది జానకి.
తప్పిపోయి మళ్ళీ దొరుకుతుంది సృజన. నిజానికి

ఇదిపునర్జన్మే ఇవాళే నిజమైన బర్త్ డే సృజనకి. సృజన కనబడకుండా వెళ్ళిపోయి అప్పుడే ఒకరాత్రి ఒక పగలూ గడిచి రెండో రాత్రి కూడా గడిచిపోతోంది. ఈ రెండు రాత్రులనుంచి ఒక్క నిమిషం కూడా నిద్రపోలేదు జానకి, కళ్ళు ఎర్రబడి మండుతున్నాయి. రెప్పలు బరువెక్కి ఒక్కక్షణం పటు మూతలుపడ్డాయి. మళ్ళీ వెంటనే బలవంతంగా కళ్ళు తెరిచింది జానకి. ఇన్ని గంటలు ఎదురు చూసి తీరా సృజన వచ్చే టైంకి తెల్లారిపోతున్నాకా ఇప్పుడా నిద్రపోవడం తను? తలగట్టిగా విదిలించింది.
మోటారు వాహనమేదో సందు మళ్ళిన శబ్దం. క్షణాల్లో ఆ శబ్దం పెద్దదయిదగ్గరయింది. ఇంటిముందు ఆగింది పోలీసుజీపు. ఒక్క ఉదుటున లేచి గేటు దగ్గరకు పరుగెత్తింది జానకి. ఆమెతో బాటే ఉరికాడు రమణమూర్తి. తక్కినవాళ్ళందరూ కూడా గేటుదగ్గర గుమిగూడారు. జీపులో నిశ్చలంగా కూర్చుని ఉంది సృజన. చాలా నీరసంగా కనబడుతోంది ఆమె మొహం. తను జీపు దిగి సృజనకు చెయ్యి అందించి కిందకు దింపాడు ఎస్సై. మరుక్షణంలో తల్లినీ, తండ్రి చేతులతో చుట్టేసింది సృజన.
“అమ్మా! నాన్నా! సంజయ్….. స్పందనా!”
“తల్లీ! నా తల్లీ! నా కన్నా! నా బంగారూ! నన్ను విడిచి ఎక్కడికి వెళ్ళిపోయావమ్మా!” అంటున్నాడు రమణమూర్తి జీరపోయిన గొంతుతో.
జానకికి అసలు నోటివెంబడి మాట రావడంలేదు.

కూతురి మీదకు ఒరిగిపోయి ఆమెనుదుటి పెదమలతో తడితడిచేస్తూ చేతులతో జుట్టు రేపేస్తూ కన్నీటితో ఆమెకు అభ్యంగనస్నానం చేయిస్తోంది.
సంజయ్ స్పందన అక్క చేతులని పట్టుకుని ఊపేస్తున్నాడు తక్కినవాళ్ళందరూ అత్యంత ఆర్ద్రంగా ఉన్న ఆ దృశ్యాన్ని సజలనయనాలతో చూస్తున్నారు.
“అమ్మా!” అంది సృజన వినీ వినబడని గొంతుతో.
“ఏంనాన్నా?” అంది జానకి, కూతుర్ని గారంచేస్తూ.
మొహమాటంగా తల్లి మొహంలోకి చూసింది సృజన “అమ్మా!” అంది మళ్ళీ.
“చెప్పుకన్నా!”
జవాబు చెప్పకుండా తదేకంగా తల్లి కళ్ళలోకే చూస్తోంది సృజన.
కూతురు ఏదో చెప్పాలని చెప్పలేక

సతమతమవుతోందని గ్రహించింది జానకి. సృజన భుజంమీద చెయ్యివేసి ప్రక్కకు నడిపించుకు వెళ్ళింది.
తల్లి అంత లావులేకపోయినా దాదాపు తల్లి అంత పొడుగున్న సృజన ఒకచేత్తో జానకి భుజాన్ని పట్టుకువంచి చెవి దగ్గర నోరుపెట్టి పెదిమలు కదిలించింది.
అది వినగానే చప్పున తలఎత్తి ఒకసారి భర్త మొహంలోకి చూసింది జానకి. ఆ తర్వాత “మరే భయంలేదు!” అన్నట్లు చిరునవ్వుతో సృజన వెన్నునిమిరి పక్కింటి యశోధర వైపు తిరిగింది జానకి.
“యశోధరగారూ! ఓసారిలా రండి”
ఆడవాళ్ళందరూ ప్రశ్నార్ధకంగా ఒకళ్ళ మొహాలు ఒకళ్ళు చూసుకున్నారు. చేతులు జోడించి సబ్ ఇన్ స్పెక్టరుకి నమస్కారం చేశాడు రమణమూర్తి “మీ మేలు ఈ జన్మలో మర్చిపోను! ఇవి ఉత్తమాటలు కావు”
ఇన్స్ పెక్టర్ చిరునవ్వుతో రమణమూర్తి భుజంతట్టిపదింటి తర్వాత పోలీస్ స్టేషన్ కి వచ్చి కొన్ని పేపర్స్ సైన్ చెయ్యవల్సి ఉంటుందని చెప్పివెళ్ళిపోయాడు.
“ఏమండీ! మాట!” అని పిలిచింది రమణమూర్తిని జానకి.
ప్రశ్నార్ధకంగా చూస్తూ దగ్గరగా వచ్చాడతను.
“మన అమ్మాయి పెద్దమనిషయిందండీ!”
వెంటనే ఏం మాట్లాడాలో తోచలేదు రమణమూర్తికి. కొద్దిక్షణాలు ఆగి “ఏం చేద్దాం? ఐ మీన్ ఏం చెయ్యాలి మనం?” అన్నాడు తడుముకుంటూ.
తప్పిపోయిన కూతురు తిరిగి వచ్చింది. మొన్ననేమో

బర్త్ డే సెలబ్రేట్ చెయ్యలేకపోయాం. ఇప్పుడు ఈ విశేషం కూడా కలసివచ్చింది.
అందుకని ఉన్నంతలో ఘనంగా ఫంక్షన్ చేద్దాం. మీరు వెంటనే వెళ్ళిపురోహితుడుశ్యామశాస్త్రి గారిని ఒక్కసారికనబడమని చెప్పండి. వస్తూ వస్తూ వంటతను సేమసుందరంని హెచ్చరించండి. అలా మార్కెట్ కి కూడా ఒకసారి వెళ్ళి రిఫైన్డ్ ఆయిల్ పెద్దటిన్నూ, రెండు కిలోల మంచినేయి……”ఇదిగో! వడగళ్ళవాన కురిసినట్లు నువ్వట్లాగడగడ చెబితే నాకు గుర్తుండదు.
లిస్టురాసివ్వు”
“మీరు గనుక చప్పున వెళ్ళి ఇవన్నీ తెచ్చే శారంటే తర్వాత మనిద్దరం కలిసి కొత్త పెంటయ్య షాపుకి వెళ్ళాలి. సృజనకి పట్టు పరికిణీ ఓణీ, హేమవదినకు జరీ…..”
పెద్దగా హారన్ వినబడగానే బెదిరిన కళ్ళు తెరిచింది జానకి. కల చెదిరిపోయింది.
ఇంటిముందు ఆగివుంది పోలీసు జీపు.
ఇంతసేపూ మగత నిద్రపోయిందన్న మాట తను! మగత నిద్రలోనే మంచికల!
జీపులోంచి కిందకు దిగుతున్న ఎస్సై కనబడ్డాడు.
మళ్ళీ అందరూ గేటు దగ్గరకు పరుగెత్తారు.
“సృజన ఏదీ!” అన్నాడు రమణమూర్తి.
ఆమాటకు వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు ఎస్సై.
“ఆటోని ట్రేస్ చేశాంకాని ఆటో డ్రైవర్ ని కాంటాక్ట్ చేయడం కుదరలేదు” అన్నాడు.
“ఎందువల్ల” అన్నాడు రమణమూర్తి హీనస్వరంతో.
“నవాబ్ కూకట్ పల్లి వద్ద రాష్ గా వస్తూ

చీకట్లో ఆగి ఉన్న లారీని డాష్ కొట్టాడు.
లారీనిండా ఇనుపచువ్వలు లోడ్ చేసి ఉన్నాయి. డాష్ కొట్టగానే స్పీడ్ గా వస్తున్న నవాబ్ శరీరంలోకి ఆ చువ్వలు శూలాల్లాదిగబడ్డాయి. మేం వెళ్ళి అతన్ని ఆ చువ్వలనుంచి తప్పించడం కుదరక చువ్వలనే కోయించి అతన్ని హాస్పిటల్లో చేర్చాం. ఒంట్లో ఇరుక్కుపోయినచువ్వలని ఆపరేట్ చేసి తీశారు డాక్టర్లు.”
“సృజన ఆచూకీ చెప్పాడా అతను?” అన్నాడు రమణమూర్తి వెర్రిగా.
“లేదు! స్పృహలోకి రాకుండానే చనిపోయాడు నవాబ్. ఐయామ్ సారీ మిస్టర్ రమణమూర్తీ! మీకు దొరికిన క్లూ కూడా ఇలా పనికిరాకుండా పోయింది ప్రస్తుతానికి” అన్నాడు ఎస్సై ఆపాలజెటిక్ గా.అది విన్న రమణమూర్తి అక్కడే కుప్పకూలిపోయాడు.
సబ్ ఇన్స్ పెక్టరు అలా అనగానే మళ్ళీ పెద్దపెట్టున ఏడవడం మొదలెట్టింది జానకి.
“నాకు తెలుసండీ! ముడుపుకట్టిన నగలు

ఎప్పుడు పోయాయో, అప్పుడే అర్ధమైపోయింది నా బంగారు కొండ నాకింక దొరకదని! దిక్కులేని వాళ్ళకు దేముడే దిక్కంటారు. ఆ దేముడికే మనమీద దయలేకపోతే ఇంక మనకు దిక్కెవ్వరండీ!”
“ఊరుకోజానకీ!” అన్నాడు రమణమూర్తి బొంగురు పోతున్న గొంతుతో —
అప్పుడు వచ్చాడు సుందరరావు.
“సార్!” అన్నాడు భయంగా.
ప్రశ్నార్ధకంగా చూశాడు యస్సై.
“మాఇంట్లో పనిచేసే నరేష్ రెండ్రోజుల నుంచి కనబడటం లేదండీ!”
“మీ ఇంట్లో పనిచేసే కుర్రాడా? ఇంట్లో వస్తువు లేమన్నాపోయాయా?” సుందర్రావు బుర్ర గోక్కున్నాడు.
“పోయాయా అంటే వెంటనే చెప్పలేమండీ. మా యిల్లు మహాకంగాళీగా ఉంటుంది. బనీన్లూ, చేతిగుడ్డలూ కూడా ఏ రోజుకారోజు గంట సేపు వెదికితే గాని దొరకవు. ఏమైనా పోయాయేమో

రెండ్రోజులు పోతేగానీ తెలియదు.”
“ఎన్నేళ్ళు వాడికి?”
“పదహారండీ.”
“వాడు రెండ్రోజులనుంచి కనబడటంలేదంటున్నారు. పోలీసు స్టేషన్ రిపోర్టు ఇవ్వలేదా?” అన్నాడు యస్సై.
ఇబ్బందిగా చేతులు నులుముకున్నాడు సుందర్రావు “లేదండీ!”
“ఎందుకని?”
“వాడు ఇంతకు ముందుకూడా ఒకసారి ఇలాగే చెప్పాపెట్టకుండా వెళ్ళిపోయాడండీ!”
“ఎక్కడికి?”
“మెడ్రాసుకండీ!”
“ఎందుకు?”
“సినిమాల్లో చేరడానికికండీ!”
అంతసీరియస్ పరిస్థితిలోనూ, అక్కడ నిలబడి ఉన్న కొంతమంది మొహాల్లో నవ్వు మెదిలింది.
“సినిమాల్లో చేరాడా?” అన్నాడు యస్సై.
“చేరితే మళ్ళీ వెనక్కెందుకు వస్తాడండీ?”
“సృజన కోసం!” అన్నారెవరో.
ఇంకెవరోనవ్వారు.
“సృజన కోసమా? అదేమిటి?” అన్నాడు యస్సై.
“వాదివన్నీ సినిమా పోకిళ్ళు! నువ్వు

పెద్దయితే హీరోయిన్ లా ఉంటావ్. అని ఒకసారి సృజనతో చెప్పాడుట. ఆ అమ్మాయియింట్లో చెప్పింది. తర్వాత నలుగురంకలిసి వాడి మొహంవాచేటట్లు చివాట్లు పెట్టాం” అన్నాడు సుందర్రావు.
“ఐసీ!” అన్నాడు యస్సై సాలోచనగా” ఇదొక కొత్త యాంగిలు! ఈ పద్దతిలో ఆలోచిస్తూ ఒక ట్రయిల్ వేసి చూడొచ్చు మనం”
“అంటే?” అన్నాడు రమణమూర్తి పెద్దగా ”

అంటే నరేష్ గాడుమా అమ్మాయిని తీసుకుని వెళ్ళిపోయి ఉంటాడంటారా? వాడ్ డూ యూ మీన్?”
“ప్లీజ్! దర్యాప్తు జరుపుతున్నప్పుడు అన్ని కోణాల నుంచి ఆలోచించవలసి వస్తుంది నో అఫెన్స్ ఇన్ టెడ్ డెడ్!” అన్నాడు యస్సై.
కొంచెం తగ్గాడు “అలా జరిగి ఉంటుందని నేను అనుకోను” అన్నాడు. బలహీనంగా తన కూతురు ఒక జులాయివెధవతో కలసి ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయి ఉంటుందన్న ఆలోచనే దుర్భరంగా ఉన్నా, దానితోబాటు, కూతురు ఎక్కడోఒకచోట సురక్షితంగా ఉండి ఉండవచ్చునన్న ఊహ అతనికి కొద్దిగా ఊరటని కూడా కలిగించింది.
“చెప్పలేం!” అన్నాడు యస్సై నాన్ కమిటల్ గా, “ఓకే! ఇంక మాప్రయత్నంలో మేం ఉంటాం. మీరు ధైర్యంగా ఉండండి.”
యస్సై వెళ్ళిపోయాక మళ్ళీ చర్చ మొదలైంది.
“మన ఆశకు మళ్ళీ ఊపిరి” అన్నాడు రమణమూర్తి.
దిగులుతో తల అడ్డంగా ఊపింది

జానకి.
“నాకు తెలుసండీ! ఇంక మళ్ళీ మన అమ్మాయి మనకు దక్కుతుందనుకోవడం ఉత్త భ్రమ!”
“నోరెత్తితేచంపుతా!” అన్నాడు రమణమూర్తి హఠాత్తుగా సహనం కోల్పోతూ.
“అమ్మాయి దొరకకూడదని నీకే కోరిగ్గా ఉన్నట్లుంది చూడబోతే! లేకపోతే అపశకునపు అక్కుపక్షిలా నిమిషానికోసారి అమ్మాయి దొరకదు. అమ్మాయి దొరకదు అని డిక్లేర్ చేస్తావేమిటి? వెధవ్వాగుడు వాగితే పీకపిసుకుతా!”
అతని కేకలు విని విస్మయంగా తిరిగి చూశారు

అందరూ.
ఎప్పుడూ సౌమ్యంగా ఉండే భర్తలో ఊహించని ఈ పరిణామానికి బిత్తరపోయింది జానకి.
మరుక్షణంలోనే తనని తాను నిగ్రహించుకున్నాడు రమణమూర్తి “ఐ యామ్ సారీ జానీ! బాధతో ఒళ్ళు మర్చిపోయి ఇష్టం వచ్చినట్లు మాట్లాడేస్తున్నాను, ఏమనుకోకేం!”
“మీరు రెస్ట్ లెస్ గా ఉన్నారు. లోపలికి వచ్చి కాసేపు పడుకోండి. మీరు లేచేసరికి మనమ్మాయి గురించి ఇన్స్ ఫర్మేషన్ ఏదో ఒకటి తెలియవచ్చు” అంది జానకి మెల్లిగా.
తన మాటలమీద తనకేనమ్మకం లేనట్లు చెబుతున్న జానకి వైపు విషాదంగా చూశాడు రమణమూర్తి. కాలం ఆగిపోయినట్లు అనిపిస్తున్నా గంటలు గడిచిపోయాయి.
గుండెలు పిండేసి ఆ దుఃఖాన్ని తాత్కాలికంగానైనా మర్చిపోవాలంటే ఊపిరాడని పనిలో జొరబడిపోవడం కంటే వేరే మార్గం లేదనిపించింది జానకికి. గుండెరాయి చేసుకుని లేచి నిలబడి, భర్తవైపు చూసింది అతను గోడకి జేరగిలబడి, రెప్పవెయ్యడం మర్చిపోయినవాడిలా వీధి గుమ్మంవైపే చూస్తున్నాడు.
కప్ బోర్డు దగ్గరికి వెళ్ళింది జానకి. నేలమీద

గుట్టగా పడివున్న బట్టలు ఒక్కొక్కటిగా తీసి, ఉబికి వస్తున్న దుఃఖాన్ని ఆపుకుంటూ, మడత పెట్టింది. తర్వాత, గంగా వెర్రులెత్తినదానిలా, ఒకటి తర్వాత ఒకటిగా పనులు చెయ్యడంమొదలెట్టింది.
ఇల్లంతా చిమ్మింది. మూడ్రోజులనుంచి పేరుకు పోయినమాసిన బట్టలన్నీ తడిపి, రేవులా ఉతకడం మొదలెట్టింది. తర్వాత, నల్లగా మసిబారిన నీళ్ళకాగుని ముందేసుకుని, తన ఆక్రోశాన్నంతా చీపురు కట్టి బూజు దులపడం మొదలెట్టింది.
తనని తాను శిక్షించుకుంటున్నట్లు బండ

చాకిరీ చేసుకుపోతున్న జానకిని వారించడానికికూడా ఎవరికీ ధైర్యం చాలకపోయింది. చీకటిపడుతుండగా మళ్ళీ రోడ్డుమీద సందడి వినబడింది.
స్విచ్ వేస్తే ఎలక్ట్రిసిటీ ప్రవహించినట్లుగా ఒక్కసారిగా ఆశ అందరి నరనరాల్లో పరిగెత్తింది. అందరినీ పరుగులెత్తించింది.
పెద్దగుంపుపోగయి ఉందని సుందర్ ఇంటిముందు. ఆ గుంపు మధ్య బిక్కుమని ఉన్నాడు నరేష్, సుందర్ ఇంట్లో పనిచేసే కుర్రాడు. ఎడమ చెయ్యి చెంపకు అడ్డంగా పెట్టుకుని ఉన్నాడు. మళ్ళీ ఇంకో దెబ్బపడుతుందేమోనని బెదిరిపోతున్నట్లు.
కానీ ఈసారి దెబ్బ అతని చెంపమీద పడలేదు. ఎవరో కాలుఎత్తి బలంగాతన్నారు.
దభేల్న కిందపడ్డాడు నరేష్. ఫుట్ పాత్ అంచుని వరసగా పేర్చి ఉన్న రాళ్ళ అంచునుదుటికి తగిలింది. బొటబొట రక్తం కారడం మొదలెట్టింది.
పడి ఉన్న నరేష్ ని కాలర్ పట్టుకుని లేవదీశాడు రమణమూర్తి. పిడికిలిబిగించి డొక్కలో గుద్దాడు.
“దొంగవెధవా! చెప్పు ఎక్కడుంది

నా సృజన! చెప్పరా?”
వెంటనే జారి రమణమూర్తికాళ్ళు పట్టుకున్నాడు నరేష్, “సార్సార్! నాకేం తెలీదుసార్!”
“ఊరికే చెప్పడు వెధవ! వెయ్యండి నాలుగు!” అన్నాడు సుందర్.
మళ్ళీ ఫట్ మని కొట్టారెవరో నరేష్ కి నలుగు పళ్ళు కదిలాయి. నోరంతా రక్తంతో ఎర్రగా అయింది.
“సార్! నే చెప్పేది వినండి సార్!”
నరేష్ జుట్టు పట్టుకులాగి మోకాలుతో

వెన్నుమీదకొట్టాడు ఒకతను.
“అమ్మోవ్! సార్సార్! మా అమ్మ చచ్చిపోతే మా ఊరికెళ్ళాసార్!
నాకేమీ తెలీదు సార్!”
“కొట్టడానికి ఎత్తిన చెయ్యిదించి నెమ్మదిగా అన్నాడు రమణమూర్తి.
“ఏమిటీ? మీ అమ్మ…..?”
పెద్దగా ఏడ్చాడు నరేష్. “మా అమ్మ చచ్చిపోయింది సార్! మా ఊరి బస్సు డ్రైవరు చేత కబురు పెట్టారు సార్! ఇంటికొచ్చి చెప్పే టైం లేక అట్నుంచి అటే ఊరెళ్ళిపోయాను సార్! నాకీ లోకంలో మా అమ్మ తప్ప ఇంకెవ్వరూ లేదు సార్!”
అక్కడంతా ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. నరేష్ వెక్కిళ్ళు మాత్రం మెల్లిగా వినబడుతున్నాయి. ఆ తర్వాత అందరి సానుభూతీ నరేష్ మీదికి మళ్ళింది. అతన్ని తిట్టికొట్టిన వాళ్ళంతా పశ్చాత్తాప పడుతూ పరామర్శగా ప్రశ్నలు వెయ్యడం మొదలెట్టారు. ఏడుస్తూనే జవాబులు చెబుతున్నాడు నరేష్. అంతా విన్నాక “మరి సృజన ఎక్కడికెళ్ళి ఉంటుందీ?” అన్నాడు రమణమూర్తి పెద్దగా అంటూ బుగ్గలు గాలితో పూరించి, చూపుడు వేలుతో నుదుటి మీద కొట్టుకుంటూ ఆలోచిస్తున్నట్లు అభినయించాడు.
జానకి ఒకసారి పరీక్షగా భర్తవైపు చూసి “ఏమండీ!” అంది భయంగా.
నరేష్ వాళ్ళ అమ్మపోయింది. వాళ్ళ నాన్నేమో ఇదివరకే పోయాడు.
పోయినవాళ్ళతోబాటు మనమూపోదామా జానకి! హ్హహ్హహ్హ! పెద్దాళ్ళందరూ పోయిపిల్లలే మిగిలితే ఎట్లా ఉంటుందీ లోకం? అల్లీబిల్లీ లోకంలో అందరూ అమ్మాయిలూ, అబ్బాయిలూ! అంతే! అవునా? అహ్హహ్హ! ఊరికే మాట వరసకంటున్నా!
హ్హహ్హహ్హ!”
రమణమూర్తిమాటలు విని అనుమానంగా మొహమొహాలు చూచుకున్నారు అందరూ.
“తీవ్రమైన మానసిక వ్యధవలన కలిగిన టెంపోరరీషాక్ లో ఉన్నారాయన! లెట్ హిమ్ టేక్ సమ్ రెస్ట్!
నథింగ్ టూ వర్రీ!” అన్నాడు ఆ గుంపులో ఉన్న ఒక డాక్టరు.

“రండి!” అని భర్త చెయ్యి పట్టుకుని, పొరలి వస్తున్న దుఃఖం బయటపడకుండా పెదిమలు కొరికిపట్టుకుని లోపలికి తీసుకువెళ్ళింది జానకి. పక్కదులిపివేసి “పడుకోండి” అంది మృదువుగా.
నిస్సత్తువగా పక్కమీదికి ఒరిగిపోయాడు రమణమూర్తి.
జానకి కూడా పడుకుని, కప్పువైపు చూస్తూ ఆలోచించడం మొదలెట్టింది.
ఒకగంట తర్వాత చటుక్కున లేచి కూర్చున్నాడు

రమణమూర్తి. బయటముసురుగా వానపడుతోంది. బంగాళాఖాతంలో వాయుగుండం ఏర్పడింది. అందుకే వాన…..పిల్లలవైపు చూశాడు రమణమూర్తి ముడుచుకుని పడుకుని ఉన్నారు వాళ్ళు. వాళ్ళకి జానకి కప్పిన రగ్గు చెదిరిపోయి ఉంది. రగ్గుసరిగ్గా కప్పాడు రమణమూర్తి తర్వాత ఇంకో రగ్గు తీసుకుని, తలుపు గడియ తీసాడు. ఆకొద్ది అలికిడికే కదిలింది జానకి, అయిదు నిమిషాల క్రితమే పట్టినమగత నిద్ర తెరలోనుంచి కొద్దిగా బయటికివస్తూ “ఎక్కడికి” అంది.
“చలెక్కువగా ఉంది జానీ! సృజనకి

రగ్గు కప్పివస్తా!”
“ఊ!” అంది జానకి మళ్ళీ మగతలోకి జారిపోతూ.
కానీ, అతను అన్న మాటకి అర్ధం కొద్దిసేపటితర్వాత మనసు కెక్కాక, ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి లేచి కూర్చుని తల విదిలించింది.
“ఏమండీ!” అంది ఆదుర్దాగా.
సమాధానం చెప్పడానికి రమణమూర్తి అక్కడలేడు!
తొట్రుబడుతూ బయటికి వచ్చి చూసింది జానకి.
హాలు తలుపు తెరచిఉంది. గేటూ బార్లా తెరిచే ఉంది.
చెప్పులు ఉంచేచోట చూసింది జానకి. రమణమూర్తి చెప్పులు అక్కడే ఉన్నాయి. బూట్లుకూడా ఉన్నాయి.
రమణమూర్తి ఎక్కడా లేడు!
సృజనకి రగ్గు కప్పివస్తానని చెప్పిన రమణమూర్తి చెప్పులైనా వేసుకోకుండా వెళ్ళిపోయాడు!
ఆతర్వాత అందరూ కలసివెదకడం మొదలైంది.
ఈసారి రమణమూర్తి కోసం!

                                     4

వాన ఉధృతమైంది.
ఆలోచిస్తూ కూర్చుని ఉన్నాడు రాఘవులు. అతని మెదడు దెయ్యాలు నడుపుతున్న కార్ఖానాలా ఉంది. ఒకదాన్ని మించిన భయంకరమైన ఆలోచన మరొకటిగా అతని మెదడులో రూపు దిద్దుకుంటోంది. ఆ కార్ఖానా తాలూకు పొగచిమ్నీలా కనబడుతోంది. అతను పెదిమలతో కొరికి పట్టుకుని కొద్దిగా పైకి లేపి ఉంచిన చుట్ట. మసక చీకటిని మరింత మసకగా చేస్తోంది ఆ పొగ.
బయట ఎక్కడో ఒక బొదురు కప్ప బెకబెకమని అరుస్తోంది.
ఆ నేపథ్యంలో సన్నగా వినబడుతున్నాయి సృజన వెక్కిళ్ళు.
చిరాకుపడుతూ విసురుగా లేచి నిల్చున్నాడు రాఘవులు. చరచర దగ్గరకొచ్చి చాచి చెళ్ళుమని సృజన చెంపమీద కొట్టాడు.
“నీయమ్మ! నీక్కాదా సెబుతోంది? ఇప్పుడేం పుట్టి మునిగిందనే నీ ఏడుపు? నరికి పోగులు పెడతా నస పెట్టావంటే! నా కోపం వస్తేనే మడిసిని కాను.”
అతను కొట్టిన దెబ్బకి తూలి విరుచుకు పడింది సృజన. ఆ పడడంలో ఆమె స్కూలు యూనిఫారం తాలూకు జాకెట్టు తలుపుకి ఉన్న ఒక పదునైన రేకుకి గుచ్చుకుని, కత్తితో కోసినట్లు సర్రునచిరిగిపోయింది.

ఆగాడు రాఘవులు. అప్పుడే నవయవ్వనపు ఛాయలు అంకురిస్తున్న ఆమె ఛాతీవైపు కాసేపు కళ్ళార్పకుండా చూశాడు. కంగారుగా చేతులతో ఛాతిని కప్పుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తోంది సృజన.    రివ్వున చలిగాలి వీచింది. లేత అరిటాకులావణికింది సృజన. వంకరగా నవ్వాడు రాఘవులు. “సలిపెడుతోందా సుక్కా! ఒకసుక్కేసుకో! ఏడిగా, ఎచ్చగా ఉంటుంది. ఎల్లి పట్రా మంటావా?” బెదురుగా చూసింది సృజన. సిగ్గు దాచుకోవడానికి ఆ అమ్మాయి చేస్తున్న విఫల ప్రయత్నాన్ని కాసేపు వినోదంగా గమనించి, తర్వాత లేచి, తలకొక గుడ్డ చుట్టుకుని,

దానిపైన ప్లాస్టిక్ షీట్ ఒకటి వేసుకుని, తలుపుకి తాళంపెట్టి, వెళ్ళిపోయాడు రాఘవులు. అతను వెళ్ళాక, ప్రయత్నపూర్వకంగా మనసుని స్వాధీనంలోకి తెచ్చుకుంది సృజన. ఏం చేస్తే బాగుంటుందో ఆలోచించడం మొదలెట్టింది.     తను చదివిన అడ్వెంచర్సు అన్నీ గుర్తు వచ్చాయి ఆ అమ్మాయికి.
ఇలాంటి ప్రమాదంలో చిక్కుకుంటే అలైవ్ ఏమి చేసి ఉండేది? టామ్ సాయర్ ఏమి చేసి ఉండేవాడు? హకల్ బెర్రీఫిన్ ఏం చేసి ఉండేవాడు? వాళ్ళెవ్వరూ కూడా చేతులుకట్టుకుని ముడుచుకు కూర్చోరు. ఏదో ఒకటి చెయ్యాలి! తక్షణం! కానీ ఏం చెయ్యాలి? ఏం చెయ్యాలి? ఏమీ తట్టదేం? తలుపు తాళం తీస్తున్నచప్పుడైంది. గుండెలు

గుబగుబ లాడాయి సృజనకి. రాఘవులు కంటే ముందు వచ్చింది అతను తాగిన మందువాసన! బయట తలుపు తాళం తీసినశబ్దం వినబడింది సృజనకు. ఆ తర్వాత గొళ్ళెం తీస్తున్న చప్పుడు వినబడింది. తట్టాలి! ఏదో ఒక ప్లాను తక్షణం తట్టాలి! టైం లేదు! చివరి క్షణం తాలూకు వెయ్యోవంతులో ఆమెకు తట్టింది ఏం చెయ్యాలో! ఒక్క ఉదుటున లేచి, అక్కడ పెట్టి ఉన్న పాత నీళ్ళ కూడా అందుకుంది. నీళ్ళతో నిండి బరువుగా ఉంది అది. దాన్ని రెండు చేతులతో ఎత్తి పట్టుకుని సిద్దంగా ఉన్న తలుపు పక్కన నిలబడింది. మెల్లిగా తెరుచుకుంది

తలుపు. లోపలికి అడుగుపెట్టాడు రాఘవులు. బలం అంతా ఉపయోగించి కూజాని అతని తలవైపు విసిరింది సృజన. సరిగ్గా అతని తలవెనక భాగానికి తగిలింది కూజా. తగిలీ తగలడంతోటే భళ్ళున పగిలింది. పగిలిన పెంకులు చెల్లాచెదురుగా పడ్డాయి. అతి చల్లటినీరు వరదలా ఒక్కక్షణం పాటు అతని మొహాన్ని ముంచేసింది.
కళ్ళలోకి పోయిన నీళ్ళని రెండుచేతులతో తుడుచుకుంటూ చెప్పలేనంత ఆశ్చర్యంతో సృజన వైపు చూశాడు రాఘవులు. తర్వాత అతని కనుగుడ్లు మెల్లిగా పై రెప్పలలోకి వెళ్ళిపోయాయి. తూలుతూ అడ్డదిడ్డంగా రెండు అడుగులు వేసి, దభేలుమని విరుచుకుపడిపోయాడు. ఆ తర్వాత ఇంక కదలలేదు అతను.
తన అదృష్టాన్ని తనే నమ్మలేనట్లు కాసేపు అలాగే నిలబడిపోయి రాఘవులుని చూసింది సృజన. రొప్పుతూ సరిగ్గా ఊపిరందటం లేదు ఆమెకి. చలనం లేకుండా దుంగలాపడి ఉన్నాడు రాఘవులు. రొప్పుకాస్త తగ్గాక తన ఒంటివైపు చూసుకుంది సృజన. జాకెట్టు నిలువునా చిరిగి ఉంది. స్కర్టు పీలికలయిఉంది. అటూ ఇటూ చూసింది. పక్కమీద ఉండలా పడిఉన్న మాసిన గళ్ళ దుప్పటి కనబడింది. అది అందుకుని చుట్టూ కప్పేసుకుంది. రాఘవులు ఇంకా నిశ్చలంగా నేలమీదపడి ఉన్నాడు. గుండెలు గుబగుబలాడుతుండగా గబగబ తలుపు వైపు పరిగెత్తింది సృజన. గడప దాటితే చాలు! ఈ చెరలోనుంచి విముక్తి! కానీ, గడప దాటుతుండగా జరిగింది అది.
మెరుపువేగంతో కదిలాడు రాఘవులు. రెండు చేతులుచాచి ఆమె కుడికాలిని మొసలి పట్టుకున్నట్లే పట్టేసుకున్నాడు. విహ్వలంగా కేకపెట్టింది సృజన. రాఘవులు చేతుల్లో ఆమె కుడి కాలు చిక్కుకున్నాడు మిగతా శరీరం పరుగుతాలూకు వేగంతో ముందుకుపోతూనే ఉండడంవల్ల విపరీతమైన ఫోర్సుతో కిందపడింది తను.

భూమే ఎదురొచ్చి తన తలని ఢీకొన్నంత దెబ్బతగిలింది. లేచి నిలబడి పెద్దగా నవ్వాడు రాఘవులు.
“నీఎత్తుకి చిత్తయిపోతాననుకున్నావు టేకుర్రముండా! నేను ఆంబోతులాంటి వాణ్ణి గనక బతికిపోయానుగానీ మరోవాడయితే పుచ్చెపగిలి ఊరుకుండేది కదా! ఓలమ్మా! ఇది ఆడది కాదురాబాబూ గాడిద!”
కదలబోయింది సృజన. మడమదగ్గర వెయ్యి వోల్టుల షాక్ తగిలి నట్లయింది. పడటంలో కాలు బెణికింది అక్కడ. నిస్సహాయంగా అలాగే ఉండిపోయింది సృజన. బొప్పికట్టిన తలను తడుముకుంటూ మంటగా సృజన వైపు చూశాడు రాఘవులు.
విసురుగా కింద పడటంలో సృజన కప్పుకున్న దుప్పటి

తొలిగిపోయింది. అప్పుడు కనబడింది రాఘవులకి మొయిలుచూసి పురివిప్పిన నెమలి పింఛపు హొయలు లాగా! తొలకరి చినుకుల కీ పులకరించి పడమి పై మొలకెత్తిన మొలగొలుకుల పైరులాగా, పసితనం వీడి పసిడియవ్వనపు ప్రథమ ప్రాంగణంలోకి ప్రప్రథమంగా పాదం మోపుతున్న సృజన స్నిగ్ధనగ్న సౌందర్యం. ఆ పాపని ఆ స్థితిలో చూసిఉంటే ఇంకెవ్వరికయినా పాపం! అనిపించేది నిశ్చయంగా.
కానీ రాఘవులుకి పాపం అనిపించకపోగా మహా పాపపుటాలోచనవచ్చినది. అప్రయత్నంగానే అతని ఎర్రటి నాలుక పామునాలుకలా నోటిలోనుంచి బయటకువచ్చి నల్లటి మొద్దు పెదిమలని

తడిపేసింది. నెమ్మదిగా ఆమెవైపు రావడం మొదలెట్టాడు రాఘవులు.
అది గమనించి అతి ప్రయాస మీద లేచి నిలబడింది సృజన. బెణికినకాలు ఈడుస్తూ దానివల్ల కలుగుతున్న యమబాధను సహిస్తూ పరిగెత్తబోయింది. దుఃఖంతో ఆమె పెదిమలు వణుకుతున్నాయి. కళ్ళు వర్షిస్తున్నాయి.
సృజన ఆరాటాన్ని కొద్ది క్షణాలపాటు వినోదంగా గమనించాడు రాఘవులు. ఆమెని కొద్ది అడుగులు వెయ్యనిచ్చి తర్వాత వల్ల చిరతలా ఒక్కసారిగా లఘించి ఆమెని రెండు చేతులతో వాటేసుకున్నాడు. సారాతాలూకు మైకం, కోర్కె తాలూకు ఆవేశం అతన్ని నరరూప రాక్షసుడిగా మార్చేస్తున్నాయి. సృజనని దూది బొమ్మలా ఎత్తి సునాయాసంగా మంచంమీద పడేశాడు. నడుములు జారి పోయినట్లు అయింది సృజనకి. షర్టు గుండీలు విప్పుతూ అన్నాడు రాఘవులు. “ఎటో సూత్తావేమే! నా యేపు సూడవే! నన్ను సూత్తుంటే నీ కెవరు గుర్తొస్తున్నారు?”

మరిన్ని 2018 కొత్త కథలు

చెల్లితో బంచిక్

ఓ అందమైన లలిత మాలతిల కథ

ఒక్కసారి అలుసిస్తే!?  

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *